Rozmyślanki

           Drodzy czytelnicy tego bloga, chciałabym się pochwalić, że rozpoczęłam nowy rozdział w moim "szyciu". Jak  dotąd  mogłam o sobie mówić: krawcowa samouk. Teraz to się zmieniło:) Od września uczęszczam do Policealnej Szkoły Projektowania i Konfekcjonowania Odzieży w Toruniu. Nie powiem, że jest to opcja idealna, bo po pierwsze: dojazdy i spanie po hostelach w niekoniecznie komfortowych warunkach po drugie mam zajęte co drugie weekendy i nie mogę sobie nawet odpocząć po całym tygodniu pracy a po trzecie wreszcie: jest to trochę cofnięcie się -przynajmniej tak to dla innych wygląda- w stopniach edukacji, gdyż po ukończonych studiach filologicznych rozpoczynam wszystko na nowo tak, jak bym dopiero była po maturze.  

            Jakie jest Wasze zdanie na ten temat, co myślicie o takiej wariackiej pogoni za spełnianiem marzeń za wszelką cenę? Mimo niemłodego wieku, braku zabezpieczenia finansowego na przyszłość i kiepskich perspektywach na normalnie płatną pracę po takiej szkolę. Pewnie pasowałyby tu jakieś komentarze o wartości pasji, konieczności spełniania marzeń i takie górnolotne stwierdzenia, że przecież warto  próbować... Ale w zderzeniu z nieprzyjemną rzeczywistością może się to okazać drogą zabawą prowadzącą w końcu do uczynienia mnie trochę zdolniejszą bezrobotną... Podzielcie się swoimi historiami na temat pracy w branży krawieckiej/ artystycznej.